Bir Yazıyı İzlerken... (1) Stratejik Muğlaklık

Yazıcı uyumlu

Bir Yazıyı İzlerken... (1) Stratejik Muğlaklık

Özgürlük hareketi ile şu veya bu düzeyde ilişkilenme içine giren “türk” sosyalizmi içindeki her parti, grubun bir tür çalkalanma, değişim yaşadığını ve bunun sonucunda genellikle grubun veya partinin statükocu güçlerinin bu etkilenmeye karşı önlem aldığını görmekteyiz.

SDP’de bundan muaf değil.

M. Sayın’ın SDP’ye cinsel taciz iddiası üzerinden yaptığı müdahale, SDP’nin özgürlük hareketi ile girdiği yakınlaşmada insiyatif alan kesim ve kişilerin tasfiyesini amaçlamaktaydı.

Bunu başaramadı ama kurtuluşu ve SDP’yi bölmeyi başardı. Suçlarını örttüğü darbeci klik ile birlikte SP’yi kurdu. Kadın konusuna karşı duyarlılığı göstermek için olmalı ki, cinsel tacizden ceza almış bir kişiyi de SP’nin İstanbul il başkanlığı ile mükafatlandırdı! Bu arada o kadar SDP’de kalan kurtuluş kesimini ezmiş olmalı ki, mitçi olarak bilinen Sebahattin Selek ile “silahlı grup kurma pazarlığı” üzerine yapılan SP’deki kurtuluş grubunun “şaka” açıklamasına, SDP’deki kurtuluş’tan tek bir söz bile gelmedi. Böylece SDP’deki kurtuluş, partideki “ sol liberalleri” keşfetmedeki ve tasfiye etmedeki kararlılığını ve başarısını, “mit ile yapılan pazarlılığa” tepki vermede gösteremedi. Belli ki İsmet Öztürk’ün seksenlerin başındaki tespiti, “okul arkadaşlığı” halen sürmekte.

M. Sayın’ın SDP’deki özgürlük hareketi ile ilişkilenme insiyatifine yönelik operasyonunu SDP kendi kendine tamamlamış oldu. G. Kubilayı da bu çabasında kutlamalıyız. Artık gerek politik, gerek yapısal olarak SP’den hangi noktalarda ayrı durduklarını açıklamak durumundalar.

Biz ise yapacağımız tespit ve açıklamalarda, SDP içindeki tasfiye üzerinden geçen zamanda gördüğüm tek yazı olan G. Kubilay’ın yazısını izleyeceğiz.

SDP’nin özgürlük hareketi ile kurduğu ilişkilenmesinin “stratejik ittifak” olduğunu sanırım bütün SDP kabul etmekte. Bu ittifak durumuna, G. Kubilay’ın da itirazının olduğunu duymadım.

SDP’nin kuruluşundan bu güne açmazı da burada yatıyor. Bu açmazı gerek kongre kararlarında, gerek G. Kubilay’ın yazısında görüyoruz. Kongre kararlarının bir tür uzlaşma metni olması belki mantıklı bir açıklama gibi görünebilir.( bu da mantıklı görünmüyor kuşkusuz bana) Ama kişisel yazılmış yazılarda bu stratejik ittifak meselesinin ya es geçilmesi ya da ne anlama geldiğinin muğlaklaştırılmasının bir anlamı olmalı.

Bu anlam Demokratik cumhuriyet talebinden kaçışın bir ifadesi.

Türkiye’deki irili ufaklı bütün türk sosyalist grup ve partilerinin ağızlarına bile almaktan imtina ettikleri bu talebi, özgürlük hareketi strateji haline getirdi. İşte kurtuluş’taki sıkıntı o zaman başladı. SDP metinlerindeki es geçmeler, yuvarlamalar vb. da bu sıkıntının ifadesi.

Sen bir hareketi “stratejik ittifakın” olarak göreceksin, hem de o hareketin demokratik cumhuriyet stratejisini görmezden gelmeye çalışacaksın? Mümkün değil.

Çünkü bir hareketle stratejik ittifak yapıyorsan, bu stratejik hedeflerde uzlaşma sağlamak ile olanaklıdır. Özgürlük hareketinin stratejisi belli; demokratik cumhuriyet. Peki SDP ve dolayısıyla G. Kubilay bu stratejik hedefte özgürlük hareketi ile anlaşabiliyorlar mı?

Böyle bir ortaklık olduğu yönünde tek bir satır okumadım. Ama ortada oldukça fazla yuvarlamalar olduğunu görülüyor.

Şimdi G. Kubilay özgürlük hareketi ile ittifakını tanımlamalı. Bunu stratejik olarak tanımlıyorsa, hangi ortak hedefte ittifakı gerçekleştireceğini veya gerçekleştirdiğini açık biçimde ortaya koymalı. Yoksa şu tür cümleler, varolan yuvarlamaların bir devamı olmaktan öte geçmeyecektir: “SDP, bir sosyalist parti olarak olay ve olguları sınıf perspektifiyle analiz eder, kendi dışındaki güçlerle ilişkilerini ve çelişkilerini sınıf mücadelesinin güncel ve tarihsel çıkarlarını eksen alarak belirler. SDP’nin “geçici ve kalıcı”, taktik ve stratejik” ittifak politikaları sınıf mücadelesinin prizmasında kırılarak şekillenir...”

Alıntı böyle devam ediyor. Cafcaflı cümleler. Sınıf ekseni, sınıf mücadelesinin pirizmaları, sınıf mücadelesinin güncel ve tarihsel çıkarları vb. Bu kadar parıltılı cümlelerin ardından özgürlük hareketi ile hangi stratejik hedefte stratejik ortaklık kurulduğuna ilişkin tek bir laf yok. Başına “sınıf” kelimesi konduğunda bütün tespit ve politikaların otomatik olarak sınıfsal olacağını sanacak saflara çok benziyor mu görünüyoruz. Yukarıdaki alıntıda, SDP yerine herhangi bir ulusalcı sosyalist parti ya da grubu yazın, sonuç değişmez, o parti ya da grupta hiç karşı çıkmayacaktır. Yani bu gün bütün “türk” sosyalist parti ve gruplar sınıfçıdır. Tespit ve politikaları sınıf prizmasında kırılır, sınıfın güncel ve tarihsel çıkarları eksen alınarak ittifak ilişkilerine girerler ve vallahi de billahi de sınıf indirgemeci değillerdir!

Burada sınıfın güncel çıkarının içeriğinin ve kendisinin iyi tanımlanması zorunludur. İşte “türk” sosyalizminin bunu tanımlamada zorluğu vardır. Kimisi bunu işçi sınıfının ekonomik talepleri olarak, işsizlik, yoksulluk, sendikal haklar, işyerleri ve ücretlerin düzenlenmesi olarak veya bunun değişik versiyonları biçiminde tanımlar. Bu tanım, işçi sınıfını siyasal sorunlardan uzak tutmaya çalışan ekonomistlerin ve işçi sınıfının ulusalcı yanından beslenen sosyalistlerin tanımıdır.

Bu gün işçi sınıfının güncel ve tarihsel çıkarı, adına ister oligarşik devlet deyin, ister askeri vesayet rejimi deyin, mevcut siyasal rejimin yerine demokratik bir cumhuriyetin geçirilmesindedir.

Neden sınıfın burada bir çıkarı vardır. Çünkü, sınıf mücadelesi türkiyede demokrasi ekseninde gelişmektedir. (bizim gibi siyasetin vesayet altında olduğu ve bu vesayetin yasalarla korunduğu ülkelerde genelde böyledir) Ve bir siyasal rejim ne kadar demokratik ise, işçi sınıfı ile burjuvazi arasındaki sınıf kavgası o ölçüde yalınlaşır ve daha açık hale gelir. İmtiyazlılık rejimleri, işçi sınıfının ezeli sınıf düşmanı burjuvazi ile karşı karşıya gelmesini engelleyen bir tür örtü görevi görür. İşçi sınıfının bu örtüyü kaldırmak için en tutarlı biçimde mücadele etmesinin gereği hem güncem çıkarları gereğidir hem de tarihsel çıkarları gereğidir. Çünkü bu örtünün başka sınıflar öncülüğünde kaldırılması, en fazla işçi sınıfına zarar verir.

Mesela, İran’da molla vesayetine karşı demokrasi mücadelesi vermeyen bir işçi sınıfının başarılı olma olasılığı yoktur. Diğer tüm toplumsal kesimleri, molla vesayetine karşı seferber edebilme becerisi gösteremez. Bu işçi sınıfı, ancak mollaların vesayetinde kalan bir işçi sınıfıdır. Ve her kim İran’da bizim sorunumuz molla vesayeti değil, sosyalizmdir, sınıfın güncel ve tarihsel çıkarlarıdır der, bilin ki o sınıf mücadelesine en büyük zararı vermektedir. Bu örnekten sonra, G. Kubilay’ın, iş demokratik cumhuriyete geldiğinde nasıl yuvarladığına yeniden dönelim:

“Kürt özgürlük hareketi ile bu hareketle ittifaka açık sosyalist hareketin itici ve sürükleyici olacağı, işçi sınıfı ve emekçilerle, kır ve kent yoksulları ile kuracağı ittifak stratejiktir ve SDP açısından demokratik devrimle bağlıdır.”

Kubilay stratejik ittifakı tanımlamış. Anlayan söylesin. Ben anladığımı söyleyeyim: Önce Kürt hareketi ve bu hareketle ittifaka açık olan sosyalist hareketin sürükleyici ve itici olacağı bir hareket olması gerekiyor sanırım ve bu hareketin işçi ve emekçilerle....... kuracağı bir ittifaktan bahsediliyor. Yanlış mı anlıyorum bilemem ama cümle çok çetrefilli. İki hareket var ve bu hareket işçilerle, emekçilerle., kır ve kent yoksulları ile, yoksul köylülük ile stratejik ittifak kuruyor.

Bir hareketten bahsettiğinizde, bunun toplumsal dayanaklarından bahsediyorsunuz demektir. Sınıflara dayanmadan bir fikir hareket haline gelemez. Dolayısıyla, “kürt” özgürlük hareketi dediğinizde bir sınıfsal hareketten bahsediyorsunuzdur. Sosyalist hareketten bahsediyorsanız ise sadece işçi sınıfına dayanan bir hareketten bahsediyorsunuz demektir. Dolayısıyla, kendi kendileri ile stratejik ittifak kuran sınıflar ve hareketler saçmalığı ortaya çıkıyor ki, bu sanırım sınıf prizması değil. Başka bir prizmadaki kırılma olsa gerek...

Ortada bir sosyalist hareket olduğu tezi tamamen gerçek dışıdır. (Özgürlük hareketini ayırarak söylüyorum) Varolan, kendisine sosyalist diyen irili ufaklı bir çok parti ve gruptur. İşçi sınıfının sosyalist bilinçli kesimlerinin bir hareketinden söz etmek mümkün gözükmüyor. Bu gruplarda zaten işçi sınıfı ile bağlantısı olmayan üniversiteli ve liseli gençlik temelinde yürüyor.

İşin vurucu cümlesi ise “ SDP açısından demokratik devrimle bağlıdır” biçiminde gözüküyor. Tüm bu ittifak saçmalığının yapılmasının nedeni SDP için demokratik devrimle bağlı olması. Yetmişlerde çıkan demokratik devrim tezi bile yukarıdaki saçmalığa göre bayağı bir iç tutarlılığa sahipti. Bütün ittifak demokratik devrim için. Peki demokratik devrim ne için yapılıyor? Devrim sonuçta bir araç. Bir şeyleri, strateji denilen hedefi gerçekleştirmek için gerekli bir araç. Demokratik devrim ile gerçekleştirmeyi amaçladığınız şey nedir ve bu tanımınıza göre özgürlük hareketi ile stratejik ittifakınızı nasıl tanımlayacaksınız? Bu sorudan, öyle devrimle bağlıyız türü cafcaflı cümleler ile kurtulamazsınız. Stratejik ittifak yaptığınız partneriniz bu stratejiyi demokratik cumhuriyet olarak koyuyor. Özgürlük hareketinin bu hedefine yönelik düşünceleriniz nedir? Bunu “sistem içi demokratik bir açılım” olarak mı tanımlıyorsunuz?

Görüldüğü üzere demokratik cumhuriyet üzerine söz söylemeksizin yapılan tüm stratejik ittifak laflarının en küçük bir politik değeri yok. Laf cambazlığı. Özgürlük hareketi ile arayı açmamak için demokratik cumhuriyet üzerine tek kelime etmeden işi idare et; sonra da özgürlük hareketi ile stratejik ittifak kur. Bunu da demokratik devrimle bağlıyız türü parıltılı laflarla süsle. Zaten yıllardır bir demokratik devrimin içinde yaşadığını görmeden, ileriki tarihte olacak bir devrim ile avun.

Sana bunları birisi dediğinde de tut, “sosyalist hareketi Kürt halkının gözünde küçük düşürüyorlar” diye bağır. “Verili ittifak ilişkilerinin güç merkezini değişikliğe” uğratıyorlarmış. Sevsinler güç merkezlerini, ittifak ilişkilerini. Daha ne üzerinde stratejik ittifak kuracağını bile net biçimde söyleyemiyorsun, ittifak ilişkilerinden, güç merkezlerinden bahsediyorsun.

Bizimkiler utangaçlar. Diğer “türk” sosyalistlerinin çoğunda olduğu gibi açık açık demokratik cumhuriyetin sistem içi bir çözüme yönelme, özgürlük hareketinin geri adım atması olarak, hatta liberalizm olarak tanımlayacaklarda dilleri varmıyor yuvarlayıp duruyorlar. Yuvarladıkça iş iyice saçmalığa varıyor ne gam...

Yazının buradaki kısmını bir yineleme ile bitirelim.

Özgürlük hareketini “stratejik ittifak” olarak niteleyen bir kimse şu sorunun yanıtını açık, net biçimde vermek zorundadır: Özgürlük hareketinin stratejik hedefi demokratik cumhuriyettir ve özgürlük hareketi ile bir stratejik ittifakın kurulması bunun dışında nasıl olabilir?

Daha somut: G Kubilay demokratik cumhuriyet stratejik hedefi noktasında özgürlük hareketi ile stratejik ittifak yapmaya var mıdır, yok mudur?

Yazıyı izlemeye devam edeceğiz...

5.07.2009

Bir Yazıyı İzlerken(2)

“Özgürlük hareketini “stratejik ittifak” olarak niteleyen bir kimse şu sorunun yanıtını açık, net biçimde vermek zorundadır: Özgürlük hareketinin stratejik hedefi demokratik cumhuriyettir ve özgürlük hareketi ile bir stratejik ittifakın kurulması bunun dışında nasıl olabilir?
Daha somut: G Kubilay demokratik cumhuriyet stratejik hedefi noktasında özgürlük hareketi ile stratejik ittifak yapmaya var mıdır, yok mudur?”
G. kubilay’ın SDP genel başkan ve PM, MYK üyelerinin tasfiyesi üzerine yazdığı açık mektuba yanıtım bu sözlerle bitmişti.
Epey bir zaman geçti ve yazının ikincisini yazmak bu güne kaldı.
Aradan geçen zamanda G.Kubilay’dan bir yanıt gelmedi ve kuşkusuz ben de bir yanıt gelmesini beklemiyordum.
Sadece G. Kubilay’ın değil, bütün “türk” sosyalizminin açmazı bu soruda yatmaktadır. Bir yanda açık biçimde demokratik cumhuriyeti burjuvazinin çözümü olarak niteleyip, özgürlük hareketini teslim olmakla eleştirenler ile diğer yanda demokratik cumhuriyet talebini görmezden gelmeye çalışan G. Kubilay gibi utangaçlar var. Utangaçlar, aslında demokratik cumhuriyeti kötüleyip özgürlük hareketi ile arayı açmamak; diğer yanda savunur gözükerek de “türk” sosyalizmi ile kötü olmamak arasında sıkışıp kalmış durumdalar.
SDP’nin parti kararlarına kadar yansımış durumda bu sıkışıklık.
İşler kaçacak yer bırakmayınca, özgürlük hareketi ile sıkı ilişkide olanları tasfiye dışında bir çözümde bulamıyorlar. Ama bu tasfiyeyi açıklamak da güç olduğu için; efendim “liberal sızmalar gittiler” diye bir açıklama ile yüreklere su serpiyorlar. Sonra, sonrasının gelmemesi mümkün mü; ahlaksız hiziplerin tasfiyesi mi ararsın, sol liberaller mi ararsın, gerekçe çok.
Bir kez arınmaya başladığında insan derisinin yüzünü soya soya “kıpkırmızı” yapar!
Şimdi G.Kubilay’ın da nasıl kızıllaştığını göreceğiz.
G. Kubilay ordu ile hükümet arasındaki dolmabahçe görüşmesiyle birlikte, artık çelişkinin kalmadığını şu satırlarla ifade ediyor: “22 Temmuz seçimlerinden kısa bir süre önce Mayıs 2007’de Dolmabahçe’de Başbakan Erdoğan ile Genelkurmay Başkanı Büyükanıt arasında tarihi bir görüşme yapılmış ve bu görüşme “uzlaşma” ile sonuçlanmıştı.”
Yanlışlığı son ortaya dökülen “ıslak imzalı” “AKP’yi bitirme planı” ile görülmüş bu “uzlaşma”nın, en azından ki G. Kubilay’ın anladığı gibi bir uzlaşma olmadığını bu gün daha iyi anlıyoruz.
Devamla “ Uzlaşmanın temelini Kürt Özgürlük Hareketinin tasfiyesi ve emek düşmanı yeni liberal kapitalist politikaların sürdürülmesi oluşturmuştu.” diyerek, hepimizin merak ettiği görüşmeyi faş eden Gkubilay, aslında dogma haline getirdiği fikirlerine dolmabahçe görüşmesinden dayanak yaratmaya çalışıyor.
G. Kubilay, bir bütün halinde egemen sınıf ve kesimleri, emekçilerin karşısına dikmek için hiçbir fırsatı kaçırmıyor. Yine biliyoruz ki, türk milliyetçiliği hiç de azınsanmayacak bir toplumsal güçtür. Ve asker sivil bürokrasi, bu azımsanmayacak toplumsal kesimlerden destek almaktadır. İşin ilginç yanı, tam da bir çok emekçi örgütlenmeleri, sendikaları bu asker sivil bürokrasiye kan taşımaktadır. Bu kanı da tıpkı G. Kubilay’ın yaptığı gibi, her demokrasi dendiğinde, ekonomik, toplumsal sorunlara, neo liberal politikalara, iş, aş, yoksulluk vb. ni öne çıkararak yapmaktadır. DİSK genel başkanının açıklamaları, asıl sorunun demokrasiden öte yoksulluk olduğunu söylemesi ve bunun zamanlaması ilginçti: 9 ağustos 2009 tarihli Radikal gazetesindeki açıklamalarında şunları diyordu: “Türkiye’nin yaşamakta olduğu ekonomik çalkantılar bizi toplumsal anlamda bir faciaya sürüklüyor. Kürt sorunu son dönemde gündemde. Biz bu konuyu erteleyelim demiyoruz. Aynı zamanda demokratikleşme sorunlarımızda var. Bu konular çok önemli. Fakat bu gün bu konulardan çok daha acil bir sorunumuz var. Ekonomik kriz, ülke nüfusunun bütün kimliklerini ilgilendiriyor.” O da kendi alanıyla ilgili sorunları demokrasi mücadelesinin önüne, yanına, ardına vb. ekleyerek, demokrasi mücadelesini sulandırma işlevi görüyor.
Ekonomik krizin sosyalizmin yakındığı bir sorun olduğuna ilk kez tanık oluyoruz. Sosyal hakları isteyen mi ararsın, ücret düşüklüğünden yakınan mı ararsın, işsizlikten bahsedip duran mı ararsın. Yakınıcı bir sosyalizm ortaya çıktı.
Yine Türk-İş Başkanlar kurulunun Ergenekoncu Türk_Metal İş Başkanı Özbek’e sahip çıkması ve bunu yaparken yoksulluğa vb. vurgu yapması kayda değer.
G. Kubilay büyük emekçi örgütlerinin demokrasi mücadelesine işçi sınıfının sahip çıkmasının önünde engel olmakla eleştirmek yerine, “emek düşmanı yeni liberal kapitalist politikaların” dolmabahçede onlara karşı yapıldığını boşuna vaaz etmektedir. Sanmaktadır ki, böyle deyince, emek örgütleri “vay o zaman askeriyeye de AKP’ye karşı çıktığımız gibi çıkalım” diyecekler.
Büyükkanıt ile Başbakanın “uzlaşma konusu” yeni liberal politikaları nasıl tartıştıkları ve nasıl uzlaştıklarını da okumak gerçi bayağı ilginç olurdu!
G. Kubilay emekçileri kandıracağını düşünüyor: Bak diyor, askere de bari karşı çık, o da tıpkı AKP gibi seni yoksulluğa sokan Liberal politikalardan yana!
Böylece, Demokrasi mücadelesinde “kürtlere”: Uzlaşmanın birinci temeli onların tasfiyesiydi;
Yeni liberal kapitalist politikalara karşı mücadeleyi emekçilere uygun gördükten sonra; kendisi de bir emekçi temsilcisi olarak demokrasiden yan çizip; şöyle anti emperyalist, anti kapitalist vb. bir eksende politika oluşturabilirdi.
Sahi ya, Başbakan Erdoğan ile Genelkurmay Başkanı Büyükkanıt arasındaki dolmabahçe görüşmesinde “emek düşmanı yeni liberal kapitalist politikalar” üzerinde uzlaştıklarını duyan, okuyan ne bileyim en azından mantıklı bulan var mı?!
Kürt sorununda uzlaştıklarını söylemek mantıklı; zira iki kesimde devrimci demokrasinin tasfiyesinden çıkarı var. Ama büyükkanıt aslında emek düşmanı liberal kapitalist politikalara karşıydı da, orada ikna mı oldu?
G. Kubilay ne kadar sınıftan da bahsetse, akıl yürütmelerini, tespitlerine kanıtları sınıflar arası çatışmalardan değil, iki kişi arasındaki gizli görüşmelerden yapmaya çalışıyor.
“Üçüncü konferans muhtemel “çatı partisinin işçilerin, emekçilerin, ezilenlerin temel taleplerini eksen alan bir demokrasi programı temelinde kurulabileceğini” belirtiyor. Konferans yalnızca Kürt sorunu ve militarizme karşı mücadelede değil, emperyalizm, kapitalizm, cinsiyetçilik, devletçi laiklik, ekolojik sorunlar gibi temel sorunlara karşı mücadelede “asgari politik ortaklık” ile şekillenecek bir programın altını çiziyor.”
Bu satırlarda G. Kubilay’ın olumladığı ve yorumladığı SDP konferansından.
Ezilenlerin temel taleplerini eksen alan bir demokrasi programı istiyor G.Kubilay. Yani, demokrasinin, kendi başına işçilerin temel talebi olmasını doğru bulmuyor. Sorun da burada, demokrasinin, demokratik cumhuriyetin işçi sınıfının temel talebi olabileceğini ve ancak ve ancak bu mücadele içinde toplumun diğer ezilen kesimlerinden destek bulabileceğini ve kapitalizmin ancak ve ancak demokrasi mücadelesi içinden aşılabileceğini düşünemiyor. O, demokrasiyi içinde kapitalizme karşılık, cinsiyetçiliğe karşılık, liberal politikalara karşılık haydi bi tanede biz ekleyelim, kımıl zararlılarına karşılık gibi temel sorunları içerdiğinde ve böylece artık demokrasi olmaktan çıkmış bir program olduğunda sahipleniyor.
Kavramlar değişik.
Biz Demokrasiyi, siyasal eşitlik rejimi olarak biliriz.
Böylece demokrasi, siyasal imtiyazlılık rejimlerinde, sınıf mücadelesinin açık, çıplak hale getirilmesi işlevi görür. Kapitalizm koşullarında işçi sınıfı olabilecek en ileri demokrasiyi savunur. Bunu, siyasal imtiyazlılık dışında kalmış kesimlerin desteğini sağlarken, kapitalizmi aşabilecek en uç noktaya gelmek için ister. Demokraside burjuva ufkunun bittiği yerde, işçi sınıfının iktidarı başlar. İşçi sınıfı demokrasiyi aynı zamanda toplumsal eşitsizlikleri ortadan kaldırmak mücadelesinde izleyeceği yegane yol olduğu savunur.
Bir çok sorun ile karşı karşıyayız. Politika bu karmaşık sorunlar içinden çözücü sorunu bulma, güçleri o yöne yığma sanatıdır da. (Politika sanattır denmesinde bunun da epey payı olmalı.) Bu yapılırken, kendi kafamızdaki idealleri, sorunları, yanılsamaları, tespitleri değil; sınıf mücadelesinin ortaya çıkardığı sorunları temel almalıyız. Örneğin, bana sorulsa tez elden kapitalizmi yıkıp, sosyalizmi kurarak kurtulmak isterim. Bu benim isteğimdir. Ama bunu gerçekleştirme derdim varsa, gerçekleştirecek siyasal ve toplumsal mücadeleler alanına bakmak zorundayım. Sınıf mücadelesi hangi politik eksen üzerinde şekilleniyor. Politika yapmak isteyen birisi veya bir parti bu soruya yanıt vermek durumundadır. Bu gün sorun işçi sınıfının kapitalizmi yıkma- yıkmama aşamasındaysa, kuşkusuz demokratik cumhuriyet politik talebinin gericiliğinden bahsedebiliriz. Ama bunu demek için, kapitalizmi aşma noktasına gelmiş bir işçi sınıfı mücadelesini göstermek gerekiyor.
“Koçali bu sorunlara karşı mücadelede “asgari politik ortaklığa” dahi gerek görmeyerek, programı “Kürt sorununda çözümsüzlük ve askeri vesayete hayır” ile sınırlayarak, konferans kararını bir çırpıda geminin bordasından atıveriyor. Bu sol liberalizm değil de nedir? Bu demokrasi mücadelesini sınıfsal içerikten yoksun, işçi sınıfının ve emekçilerin temel sorunlarından azade, devrim stratejisinden bağışık “demokratizme” indirgemek değil de nedir? “
Ahmet Altan, cumhuriyeti oligarşik devlet olarak nitelediği için, kimsenin aklına kurtuluş devlet tezinin neo liberal tez olduğu gelmez. 3 Temmuz 2009 tarihli Taraf gazetesindeki köşesinde “...söyledikleri doğru ama eksik. Bu oligarşik Cumhuriyet” tehlikede.....Ordu kışlasına çekilecektir. Kendi halkına karşı “oligarşik” bir cumhuriyetin bekçiliğini çok fazla yapamaz.” der. Birisi çıkıp da G. Kubilaya, neo liberallerle devlet tespiti konusunda uzlaşıyorsunuz dese, diyenin aklından şüphe edilir, değil mi?
Ama, liberal demokratlarda askeri vesayet ve kürt sorununda demokratik çözüm dediğinde, bunu diyen her sosyalist neo liberal damgası yeme tehdidi altına girer!
Demokratik cumhuriyette veya kürt sorununda demokratik çözüm ve askeri vesayet karşıtlığında, sorun başlı başına ele alınacak politik sorunlardır. Kuşkusuz ülkedeki politik mücadelenin bu eksende sürdüğünü tespit ediyorsanız, buna ilişkin politikalarınız olmalı. Bu politikalar net, açık, anlaşılabilir sadelikte oluşturulmalıdır. Dersiniz ki, başka sorunlarda var.
Doğrudur. Ülkede ne kadar ararsan o kadar sorun vardır kuşkusuz. Ama tümünü politik mücadelenin eksenine almaya kalkarsanız, hiçbir şeyi belirleyemediğiniz gibi, belirleyici halkanın da işçi sınıfı nezdinde silikleşmesine hizmet edersiniz.
Bunu sendikacılar yapıyor mesela. Çelebi, demokrasi diye bir sorunun olduğu gerçektir ama ondan daha önemlisi işsizlik, yoksulluk ortadan kaldırılmalıdır derken, bunu yapıyor ve işçi sınıfını demokrasi mücadelesinden, siyasal mücadeleden uzak tutmaya çalışıyordu.
G. Kubilay da tıpkı çelebi gibi; işçileri demokrasi mücadelesinden uzak tutmak için, yanına kapitalizm koşullarındaki bütün hastalıklarla mücadeleyi de eklemeden demokrasi mücadelesi olmaz diye bağırıyor. ÖDP’de anımsanırsa, ne zaman kürt meselesi siyasal gündeme otursa, hemen bir işsizlik yoksulluk kampanyası başlatılırdı. Sıkı bir anti kapitalizm ortalığa keskin keskin kuruluverirdi. Belli ki, G.Kubilay da öğrenmiş, temel sorunun nasıl vıcıklaştırılacağını: yanına başka “temel” sorunlar ekleyerek, sorunu asıl temel sorundan kaydırmak.
Demokrasi mücadelesinde kapitalizm karşıtlığını koyabilen bu anlayış, ya Hollanda da yaşıyor, ya da bizi Hollanda’da yaşadığımıza inandırmak istiyor.
Kuşkusuz SDP kongre kararları açık biçimde demokratik cumhuriyet noktasında özgürlük hareketi ile bir stratejik ittifakı önüne koyamadı. Bunun nedenlerini ne kongre, ne de SDP’den birileri açıklayabildi.
Dolayısıyla bu soru yanıtlanmamış ve yanıtlanmayacak biçimde ortada kaldı.
Halen her hangi bir SDP’li demokratik cumhuriyet üzerine net bir şey söyleyebilecek konumda değildir.
Demokratik cumhuriyet’in UKKTH’nın kendisi olduğunu, ama bu ilkenin içindeki ulusun dine, dile, ırka dayalı tanımlamasının siyasal reddi anlamına geldiğini anlatabilmek zordur. Çünkü bu, kurtuluş’un ulus, ulusçuluk, milliyet tanımlamalarının tümünün sorgulanmasını gerektiriyor ve bu gelenek hiç de buna hazır görünmüyor.
Değil midir ki, kürt sorununa bunca duyarlı bir gelenek, kürt sorununun ülkenin gündemine oturduğu ve tartışıldığı bir durumda üretebildiği tek bir yeni şey yok, etkisi de yok.
Nedenini, Öcalan’ın demokratik cumhuriyet stratejik hedefini ortaya koymasında ve ulus tanımından ırkı, dili, dini dışlayan bir yönelime girmesinin geleneğin üzerindeki şokunda aramak gerekiyor.
G.Kubilay’ın yazısını ulus, ulusçuluk açısından bir daha ki sefere inceleyeceğimiz için, burada ilk yazımızdaki soruyu yineleyerek bitirelim: “Özgürlük hareketinin stratejik hedefi demokratik cumhuriyettir ve özgürlük hareketi ile bir stratejik ittifakın kurulması bunun dışında nasıl olabilir?
Daha somut: G Kubilay demokratik cumhuriyet stratejik hedefi noktasında özgürlük hareketi ile stratejik ittifak yapmaya var mıdır, yok mudur?”
Bakın, görün, bu kadar basit bir soruya tek bir açık yanıt gelebilecek mi?

1.11.2009